جاءنا من اليمن فبعه و استمتع به أنت و فاطمة حتى يأتيكم اللّه من فضله . على ( ع ) گفت : رسول خدا اراده كرد در جنگى بجنگد ، پس جعفر را خواند و به او فرمان داد كه در مدينه بماند او گفت : اى رسول خدا من هرگز از تو جدا نمىشوم . پس مرا خواند و پيش از آنكه من حرفى بزنم تصميم گرفت كه من بمانم ، من گريه كردم ، او گفت : يا على چه چيزى تو را وادار به گريه كرده ؟ گفتم : يا رسول اللّه چند چيز مرا به گريه واداشته ، فردا قريش مىگويند : چه زود پسر عموى خودش را رها كرد و او را خوار نمود . چيز ديگرى كه مرا مىگرياند اين است كه من مىخواستم در جهاد در راه خدا شركت كنم چون خداوند مىفرمايد : « آنان گامى بر نمىدارند كه كفار را به خشم آورد . . . مگر اينكه براى آنان عمل صالح نوشته مىشود » « 1 » و من مىخواستم خود را در معرض فضل خدا قرار دهم . همچنين من از سهم ( غنائمى ) كه همراه با مسلمانان به من برسد و با آن به خودم و اهل بيت تو سودى برسانم ، بى نياز نيستم . پيامبر خدا ( ص ) فرمود : به همهء آنچه گفتى پاسخ مىدهم : اما اين سخن تو كه قريش خواهند گفت كه چه زود پسر عموى خودش را خوار كرد ، آنان دربارهء من شديدتر از اين را گفته‌اند ، آنها گفتند : جادوگر و كاهن و كذّاب است . و اما اينكه گفتى مىخواهم خود را در معرض پاداش خدا قرار دهم ، آيا تو راضى نيستى كه از من به منزلهء هارون از موسى باشى جز اينكه پس از من پيامبرى نخواهد آمد . و اما اينكه گفتى مىخواهم از فضل خدا بهره‌مند شوم ، اين سيصد رطل فلفل است كه از يمن براى ما آمده ، است به وسيلهء آن تو و فاطمه بهره‌جويى كنيد تا وقتى كه خداوند از فضل خود به شما برساند . اين حديث را جماعت ديگرى هم نقل كرده‌اند و اين همان حديث « منزله »

--> ( 1 ) سوره توبه آيه 119 .